Dłonie pod kopułą

W centrum dużej sceny siedzą mężczyzna w wieńcu i kobieta w welonie. Ich dłonie się spotykają. Podchodzi do nich stojąca kobieta z tacą. Muzeum interpretuje kompozycję jako ucztę pogrzebową, a parę jako zmarłego dostojnika i jego żonę. To interpretacja przedstawienia, a nie napis z ich imionami.

Zwróć uwagę na różne siedziska: mężczyzna spoczywa na niskim łożu, kobieta siedzi na wysokim krześle. Malarz wyróżnił centralną grupę, ale nie pozostawił jej samej. Z boków zbliżają się kolejne postacie. Gest dłoni jest widoczny; nie powinniśmy rozstrzygać za ludzi, którzy zamówili malowidło, co dokładnie dla nich oznaczał.

Wokół pary przesuwa się procesja. Widać niesione naczynia i dary, muzyków oraz ludzi prowadzących konie. Muzeum opisuje osiodłane konie w procesji. Należą do dużej kompozycji wokół uczty. Wyżej czeka nas kolejna scena z końmi.

W komorze przedgrobowej namalowano natomiast uzbrojonych piechurów i jeźdźców. Według opisu muzealnego sceny mogą przedstawiać wydarzenia z życia zmarłego lub igrzyska ku jego pamięci. Badaczka Rumiana Georgiewa zwraca też uwagę na stroje: namalowane ubiory nie muszą być dokładnymi kopiami rzeczywiście noszonych. Malowidło przedstawia ludzi w wybrany sposób; nie jest fotografią ceremonii.

Spójrz ku szczytowi kopuły. Namalowano tam wyścig rydwanów. Każdy rydwan ciągną dwa konie. Taki dwukonny rydwan nazywa się bigą. Georgiewa opisuje trzech młodych woźniców w długich szatach. To osobny fryz, a nie ciąg dalszy szeregu prowadzonych koni poniżej.

Pod wielką sceną na przemian występują rozety i bukraniony — ozdobne wizerunki głów byków. Archeolożka Daniela Stojanowa dostrzega różnice między namalowanymi rogami i oczodołami. Te szczegóły są częścią dekoracji, a nie szczątkami zwierząt. Kopuła łączy różne obrazy; na podstawie samej ich obecności nie możemy odtworzyć dokładnego przebiegu historycznego pogrzebu.