Paisjusz gromadził opowieści o władcach, świętych i bułgarskiej przeszłości. Chciał przekonać czytelników do poznania własnego języka i historii. Księga łączy starsze źródła ze stanowiskiem autora; nie jest współczesnym podręcznikiem badań. Ręczne odpisy docierały do odbiorców daleko od miejsca powstania tekstu. Ukończył Historię słowianobułgarską w 1762 roku. Pracował w środowisku klasztorów Athosu. Tekst krążył w rękopiśmiennych odpisach. Dzieje odpisów pokazują, jak jedna księga stała się wydarzeniem publicznym.
Historia Bułgarii
