Από το ρόδο στο έλαιο

Στη φωτογραφία βλέπετε ένα άνθος ρόδου της Δαμασκού. Πόσα τέτοια άνθη χρειάζονται για ένα κιλό έλαιο; Χρειάζονται περίπου τρεισήμισι τόνοι ανθέων. Η ποσότητα αλλάζει ανάλογα με τα άνθη και τον τρόπο επεξεργασίας.

«Ελαιοφόρο» σημαίνει ότι τα άνθη καλλιεργούνται για την εξαγωγή αρωματικού ελαίου. Το έλαιο δεν στύβεται όπως ο χυμός ενός λεμονιού. Τα άνθη μπαίνουν σε καζάνι με νερό για να θερμανθούν. Πρώτα όμως πρέπει κάποιος να τα μαζέψει.

Η συλλογή των ρόδων αρχίζει νωρίς. Η αφήγηση του μουσείου αναφέρει την ώρα πριν από την ανατολή. Η σύγχρονη προδιαγραφή αναφέρει πέντε με έξι το πρωί. Τα φρέσκα άνθη πρέπει να φτάσουν γρήγορα στο αποστακτήριο, όπου εξάγουν το έλαιο.

Το 2020 ένα ρεπορτάζ από το χωριό Γιαγκόντα περιγράφει γυναίκες που μαζεύουν ρόδα με σακιά. Ο Σέβντο θυμάται πώς μάζευε ρόδα με τα αδέλφια του όταν ήταν παιδί. Είναι μια μεταγενέστερη ανάμνηση, όχι μαρτυρία για την οθωμανική κυριαρχία. Η γκραβούρα είναι σχέδιο του παρελθόντος. Η σύγχρονη φωτογραφία δείχνει συμμετέχοντες στη γιορτή κοντά στο Καζανλάκ.

Το Μουσείο του Ρόδου στο Καζανλάκ διατηρεί τεκμήρια της παραγωγής ροδέλαιου. Το 1969 η παλαιότερη έκθεση έγινε μουσείο. Μέσα υπάρχουν εργαλεία, δοχεία ελαίου και αναπαράσταση εργαστηρίου. Αναπαράσταση σημαίνει μια διάταξη που δείχνει πώς έμοιαζε το εργαστήριο. Το παλιό κτίριο στη χωριστή φωτογραφία στέγαζε παλαιότερα το μουσείο. Τα καζάνια και τα δοχεία δείχνουν πώς παράγεται και πωλείται το έλαιο.